Path of Exile

Tüm sürgünlere aynı seçim sunulur: ya batacak ya da yüzeceksin. Boğulmayanlar, Wraeclast'ın lanetli kıyılarına ulaşır; burada onları karşılayan tek şey, ölümsüzlüğün sarılıp sıkışan kucaklamasıdır. Ancak, küçük bir grup hayatta kalan, yıkık bir deniz fenerinde direniyor; hem acımasız ölümsüzleri hem de son parçacık insanlıklarına başvuran çılgın çöplükçüleri uzaklaştırmaya çalışıyorlar. Axiom Hapishanesi'nin emir gözlemi altında, çengel ayağı keçiler çakılı uçurumları dolaşıyor; her zaman rhoa dolu bataklıklardan uzak duruyorlar. Tüm kıyı boyunca, çürüyen gemi enkazları sahili kaplıyor; kıyımetli gemilerinin enkazlarında hala hayaletler dolaşıyor, yaşayanlara üzüntü ve öfkelerini çıkarmaya hazırlanıyorlar. Bu sırada Siren, kendi tatlı ve hüzünlü şarkısını sürdürüyor; daha fazla gemiyi suyun derinliklerine çekiyor.

İç kısımlarda, kıvrımlı mağaralar ve karanlık ormanlar arasında, medeniyetin harabeleri daha belirgin hale geliyor. Zamanın tahribatı birçok yapıyı yıkmış, çürüyen eti soyup sadece korkunç gülümseyen kemikler bırakmıştır. Karanlık, kokuşmuş mağaralar ve yeraltı geçitleri bu iskeletli kalabalık için bir sığınakken, açık ormanlar ve nehirler kan dökücü canavarlarla dolu. Yakın zamanda, çeşitli büyük harabelerde siyah zırhlı garip yeni gelenlerin peşlerine düştüğü görülüyor; amaçları hem gizemli hem de rahatsız edici.

Yarılmış bir yer kabuğu uçurumunun tepesinde, güçlü bir şelalenin beslediği nehri aşan eski Eternal İmparatorluğu'nun düşmüş başkenti yer alıyor. Eski zaferi, yıkılmış bir şehir manzarasının harabeleri arasında çürüyor; binalar çökmüş ve çürümüş durumda. Ancak Sarn, hiçbir zaman boş değildir. Çoğu orijinal sakinler hala karanlık köşelerde saklanıyor; yüzyıllar önceki felaket onların insanlığını yıkıp temizlemiştir. Bu Ölmez canavarlar geceleyin şehri dolaşır, gündüzleri gölgelerin ardında saklanır; çünkü çıplak güneş ışığı, kızarmış derileri için zehir gibidir. Güneş yanığı olan günler sakin değildir. Oriath'tan bir lejyon asker, nehirin batısındaki alanı işgal edip şehrin çeşitli yerleşimcileriyle tüm güçleriyle savaşıyor. Her gün siyah giysili askerlerler, her şeyi yiyip bitiren, ürperten böceklerle savaşıyor. Her gün, kızıl Kırmızı Kurdele ordusuna karşı taburlar gönderiyor; onların bölgelerine giren herkesi parçalıyor. Her gün, nehirdeki küçük bir adada kendilerini barikatlamış küçük bir sürgün grubuyla çatışıyor; her iki tarafında da kesin ölüm bekliyor.