Heroes of Newerth

Jeraziah, yanan ceset yığınlarını izliyordu. Askerleri. Erkekler ve kadınlar, insanlar ve yaratıklar. Birbirlerini, inançlarını, evlerini ve kralını savunurken öldürülenler.

Şehitler, yanan ateşlerin yanında dualarını söylüyorlardı. Ateşler, cesetler yanarken patırdı ve şıkladı. Kanı yelelerinde donmuş bir şaman maymun, düşenler için üzüntü sözleri söylüyordu. Jeraziah dili anlamasa da sözlerin ne anlama geldiğini biliyordu.

Rahipler, ölülerin ruhları için bu işi yapıyorlardı, onları bekleyen herhangi bir öbür dünyaya yardım ediyorlardı. Bir zamanlar Jeraziah da törenlere katılırdı. Şimdi sadece cesetlerin yanmasını izliyor, onların tekrar öldürülmemesi gerektiğinden emin olmak için.

Alevlerin içinde yüzler tanıyordu. Geçen gece yemekte onlarla yemek yemiş, sabah baskınına liderlik etmişti. Ateş onlara dokunduğunda grim ediyorlardı. Jeraziah, ısının ölü et ve kasları gergin bıraktığını biliyordu, ama yine de pirinçlerin içine el sokup onları özgür bırakma isteğiyle mücadele ediyordu. Onlarda hala bir parça yaşam olabilirdi, karanlık bir ışık, ellerinde toplanıp parlaklığa kavuşturulup, acı çeken bir aileye geri verilebilirdi.

Yüzler kızarıyor, kabarıyor ve kararıyordu. Kral yanmıyordu. Yalnızca et yok olduğunda ve boş kafataslar ona geri döndüğünde diğer ateşlere, ölü Legion savaşçılarından ayrı tutulanlara döndü. İblis bedenleri, kötü kokulu ve acı bir duman çıkarıyor ve inatla yanıyordu. Çoğu yaratık ateşte doğmuştu ve Piromansların dikkatine ihtiyaç duyuyordu.

“Her şeyi yapın,” Jeraziah onlara demişti. “Yalnızca kül kalsın. Sonra kutsal su dökün ve her şeyi gömün.”

Hellbourne yığınları Legion'dan daha küçüktü. Bu, gerçek kaybın bir göstergesi değildi, çünkü iblisler savaşın kaosunda bile ölülerini yerdiler, ama Jeraziah çok fazla kaybettiğini biliyordu. Aynı zamanda çok daha kötü olabileceğini de biliyordu.

Baskın başarılıydı. Paragons'un varlığı savaşın akışını hemen değiştirdi. Aynı zamanda Legion içindeki ittifakları da değiştirdi. Kutsal Düzen, onların varlığını küfür sayıyordu ve kralın Savaş Konseyi'nin bazı üyeleri, onların soğukkanlı tavsiyelerini ve kayıp tahminlerini küçümseyici buluyordu, ama Jeraziah şimdi bunun üzerinde duramazdı.

Paragons çalışıyordu.

Bu her şeyden önemliydi.

URSA Kolordusu, Argentian büyücülerinin şaşırtıcı gücü tarafından susturulmuştu. Belki geçici olarak, ama kral, kibirli URSA'nın yaralarını yalayıp Paragons'un eski, elemental büyüsüne karşı bir şeyler ortaya çıkarmaya çalıştıkları her anı seviyordu. Jeraziah, kadim büyüyü ne kadar hoş karşılasa da, Newerth hakkındaki bilgileri muhtemelen daha değerliydi.

Paragons, Newerth'in bir zamanlar nasıl olduğunu, içindeki sırları biliyorlardı ve Newerth'teki her yeni rahatsızlığı topladılar. Rulian Bataklığı'nın dibinde yerleşen en küçük yapraktan, Sang-La Dağları'nın bir vadisindeki bir anıtın yıkılmasına kadar. Vücutlarındaki kristaller, Iron Dağları'nın silikayla parlayan devasa kaya yüzleriyle, Büyük Çöl'de esen kum ve toz tanelerinin ve Caldavar, Death's Cradle, Fúathmoor, hatta gizemli Luminary'nin florasına kadar iletişim kuruyordu.

Paragons için, Newerth'in kirlenmesi, beyaz bir örtünün içinden yayılan bir kan lekesi gibiydi. Her zaman nerede olduğunu biliyorlardı ve nerede engellenebileceğini biliyorlardı. Jeraziah için, bu bilgi herhangi bir Keşifçi keşiften veya hayvansal kehanette daha iyiydi.

Emerald ve Bloodstone Paragons, Jeraziah'a Blight Fields'in batısındaki Ardu tepelerindeki eski, gizli yolu gösterdi. İnilemez olduğu düşünülen tepeler, doğal bir engel olarak Hell's Keep ve Scar'dan sürekli yayılan sonsuz kirlenmeden hizmet etti. Bu, iblislerin Newerth'i kitle halinde süpürmesini engelliyordu, ama Jeraziah'ın Iron Dağları'nın kuzeyine veya Büyük Çöl'ün güneyine dönmeden gerçek bir kuşatma yapmasını imkansız hale getiriyordu. Her iki seçenek de, gerçek savaş bile başlamadan önce sonsuz kayıplara yol açacaktı.

Bu küçük baskının ardından, Hellbourne topraklarına bir keşif gezisi, Jeraziah'ı başka bir yol olabileceği umuduna kapılmıştı. Dumanlı ateşleri bıraktı ve iki Paragons'un doğu dağları üzerinde güneşin doğuşunu izlediği yere gitti. Hafif yaralıydılar, ama kanamıyorlardı ve ölümle yakın bir karşılaşmadan sonra insanın arzuladığı yiyecek ve şaraba ihtiyaç duymuyorlardı.

“Daha önce bana söylemedin,” kral dedi. “Şimdi ne? Bu Ardu yolunu nasıl bilmiyorduk? Benim devriyelerim her bu kayaların her yarığını geçti.”

“Geçti, evet,” Lapis Lazuli büyücüsü dedi. “İçinden mi? Veya içinde mi?”

Emerald büyücüsü bir kez sırtını doğrulttu. “Yol, onu almayanlara mevcut değildir.”

Jeraziah dişlerini ıstırdı. Paragons'un gizemli ifadeleri ve sorularla soru yanıtları en iyi ihtimallerde yorucu, sık sık sinir bozucuydu. Ama dilini tuttu ve sabrını topladı. Tekrar denemeden önce, duman içinden çıkan eski Legionnaire Cutter, dikilip durdu.

“Mahkumlarımız var, efendim.”

Jeraziah'ın midesi kasıldı, ama yüzü ifadesiz kaldı. Küçük bir şeytan veya başka ruhsuz bir uşak umdu. Bir seçim gerektirmeyen bir şey.

“Hangi tür?” dedi.

“Kan susamış, efendim,” dedi Cutter, “yirmi civarında. Birkaç Acolytes tarafından yönetiliyor.”

Jeraziah lanet etti, birkaç küfür söyledi. Keşişler eğer işitseydiler, şaşıracaklardı. Kan Susamışlar, yalnızca insan kanıyla beslenen insanlardı. Vücutları bunu gereksinim haline getirinceye kadar. Acolytes belki daha kötüydü. Onlar ruhlarını, bir Hellbourne ustasının çırağı olmak için sattılar, güç ve hayalet dünyada iblislerin arzuladığı konum için.

Ne yaptılar yapmasalar, hepsi hala insandı. Jeraziah'ın kraliyet politikası, herhangi bir bu tür mahkumları zincirleyip, Arasunia'ya iblis çıkarma, arıtma ve tekrar topluma kazandırma için geri göndermekti.

Cutter, kralın lanetlemesini bitirmesini sağladı, sonra “Bazı erzak arabalarını temizliyoruz, onları eve götürmek için” dedi. Görevin üstünü almak için döndü.

“Onları idam edin,” dedi Jeraziah.

Cutter durdu. “Efendim?”

“Dizdizin ve idam edin.” Jeraziah konuşurken yere bakıyordu. “Yalnızca bir kişi hariç. En gençleri, en az kirlenmiş olanı bulun ve ellerini kesin. Sonra onu ustalarına ve arkadaşlarına geri gönderin. İnsanları terk ettiklerinde neler olabileceğini görsünler.”

Cutter tereddüt etti. “Kralım, sizin—”

“Onların seçimiydi. Ben sadece uygun şekilde yanıt veriyorum.”

“Efendim,” dedi Cutter ve yürümeye başladı. Kral değişiyordu. Gerekliydi, Cutter biliyordu, ama o küçük çocuğu, o kadar küçükken bile dik oturamayan ve koruduğu çocuğu kaybetme tehlikesi onun kalbini kırmakla tehdit ediyordu. Legionnaire bu düşünceleri başka bir zaman için sakladı, bunun üzerinde durmak onu veya başka birini öldürecekti. Balta kenarını oyaladı. Kralın işi başlamadan önce keskinleştirilmesi gerekecekti.