Death Gate

Death Gate, Legend Entertainment'ın klasik bir macera oyunudur. Stüdyo, iyi tasarlanmış bulmacalar ve dördüncü duvarı yıkan, tuhaf alışverişlerle dolu garip bir mizah anlayışı içeren oyunlar geliştirmesiyle tanınır. Ayrıca, stüdyo popüler edebiyat uyarlamalarına dayanan fantastik ve bilimkurgu oyunlarıyla da başarılı bir seriye imza atmıştır. Bunların en ünlüleri, Frederick Pohl'un Gateway'i ve Terry Brooks'un Shannara'sıdır.

1994'te Legend Entertainment, Margaret Weis ve Tracy Hickman'ın The Death Gate Cycle adlı 7 kitaplık serisini uyarlamaya karar verdi. Oyunun orijinal sürümü, kitap serisinin hayranları için özel bir hediye de içeriyor: Seriden Assassin's Guild'ın gizemli tarihini anlatan aynı yazarlar tarafından yazılmış bir kısa öykü.

Death Gate'de oyuncu, azad edilmiş bir Patryn, cesur genç büyücü Haplo'yu canlandırır. Labirent'teki eylemleri sayesinde Xar'ın güvenini kazanan Haplo, diğer 4 alemi keşfetmek üzere bir keşifçi olarak gönderilir. Bu alemlere giden yol, Death Gate adlı gizemli bir portal aracılığıyla gerçekleşir. Yolculuğu için Haplo'ya birden fazla görev verilir. İlk olarak alemleri keşfetmeli, yeni topraklar hakkında bilgi edinmeli ve Dünya Mührünün parçalarını bulmalıdır ki bu, dünyanın orijinal bütünlüğüne dönüşmesine olanak sağlar. Ayrıca, unutulmuş büyüsel bilgileri mümkün olduğunca toplamalı ve tüm diğer alemlere giriş için runlar bulmalıdır. En önemlisi, uzun zaman önce kaybolmuş gibi görünen Sartan'ların ne olduğunu bulmalıdır, böylece Xar onları uygun Patryn adaletine teslim edebilir.

Oyun, ilk 4 kitaptan ilham alarak oyuncuya benzersiz bir deneyim sunuyor. 5 ayrı alem fikri üzerine kurulu olan bu yapı, sadece manzaralardaki farklılıklardan daha derine iniyor. Her alemde yaşam koşulları büyük ölçüde değişiklik gösterir; coğrafya, tarih, fauna, flora ve astronomik cisimler bunlara dahildir. Her alemde nüfus, çok özel toplumlara ayrılmıştır, ancak her ırkın birçok özelliği hala ortak kalmaktadır. Birkaç kraliyet ailesi, güçlü loncalar ve bağımsız zengin tüccarlar kendi hedefleri ve hevesleri olan kişilerdir, bu hedefler Patryn ve Sartan'ın büyük planlarıyla hiçbir şekilde ilgili değildir, çünkü yüzyıllarca yokluğundan sonra şimdilik bunların farkında değillerdir. Her kültürün koşullarının benzersizliği ve karakter kadrosundaki büyük ve küçük düzenbazların bireysel çeşitliliği, oyunda özel bir büyü ve harika yaratıyor, özellikle oyuncu yeni bir alemi ilk kez ziyaret edip keşfetmeye başladığında.

Death Gate, özellikle Xar'ı canlandıran Henry Strozier'in performansıyla birlikte çok iyi bir seslendirme içeriyor. Düşük, karizmatik ve otoriter bir sesi var, cesur bir kalbi, uzun deneyimi, derin bilgeliği, ancak biraz da kibirli bir kişiliği olan bir karaktere mükemmel yakışıyor. Özel olarak da, oyuncu onun karakteriyle daha fazla zaman geçireceği için parlıyor. Haplo ise, David DeBoy tarafından seslendirilmiştir ve sadece konuşmalarda duyulur. Onun sesi de sıradan değil, ustası gibi biraz kibirli ve asil, ancak aynı zamanda oldukça genç ve bağımsız bir havaya sahip.

Death Gate'deki MIDI müzikleri çok başarılı. Besteler, bir epik fantastik ortam için mükemmel. Melodiler genellikle hafif ve avutucu, ancak kralın sarayını ziyaret ederken daha görkemli bir tona, Abarrach'ın acımasız Labirenti'ni veya ölümcül Assassin's Guild'ı keşfederken daha karanlık bir motife dönüşebilir.

Haplo ve Xar'ın yanı sıra, kitaplardaki birçok başka karakter de oyunda yer alıyor. Ancak birçoğu, çok az gelişim gösteren ve sadece bölümsel rollere indirgenen basit karakterlere dönüştü. Kitaplardaki birçok önemli karakter tamamen yok, en önemlisi Alfred, edebi orijinallerde Haplo'nun karakterini ortaya çıkarmasında önemli bir rol oynuyor. Diğer yandan, kitaplardaki bazı unutulmaz arketipler yeni ve ilginç şekillerde kullanılıyor. Örneğin, Bane adında bir çocuk, farklı bir çocuk ve farklı bir yaşam ve toplumsal konuma sahip olarak yeniden canlandırılıyor, ancak her ikisi de çok benzer bir kişiliğe sahip. En kanonik olan karakter, tüm kelime oyunlarıyla dolu şımarık, deli büyücü Zifnab'dır. Genel olarak, oyunun hikayeleri kitaplara göre daha az şiddet içeriyor ve daha mutlu, karakterler de daha az ahlaki belirsizlik gösteriyor.

Death Gate, geleneksel bir işaretle-tıkla macera oyunu gibi oynanıyor, ancak bir rol yapma oyunu gibi, kurgusal dünyayı keşfetme özgürlüğüyle birlikte belirlenmiş bir hikaye çizgisini izleme özelliğine de sahip. Büyük miktarda anlatım metni, günlükler, tarihi belgeler ve diyaloglar vardır. Hepsi iyi yazılmış ve oldukça ilginç, çünkü hepsi doğrudan oyuncunun tamamlaması gereken görevlerle veya çözmesi gereken bulmacalarla ilgilidir. Oyunda mizah da vardır, ancak hikayenin ana çatışmalarını ciddiye almaktan oyuncuyu alıkoyacak kadar belirgin değil. Bu açıdan, Death Gate, Legend Entertainment'ın önceki oyun başlıklarının genelde komik galerisinden oldukça farklı bir yol izliyor.

Death Gate'deki bulmacalar biraz kolay tarafa yatıyor, ancak zekâlarıyla verdiği zevk, alt hikayeler, görevler, komplo çevirileri ve aldatmalar sayesinde oyuncunun kendi süreçlerine büyük gerilim katıyor. Belirli bir mantık ve düğmeye dayalı bulmaca oldukça zor olabilir. Ancak oyuncu, oyundan bu bulmacayı çözmesine yardım isteyebilir (veya atlayabilir). Genel olarak, oyunun zorluk seviyesi kolay ile orta arasındadır. Oyuncu oyunda ölebilir, ancak oyuncunun son ölümcül eylemini geri alma seçeneği vardır.

Kitaplarla karşılaştırma, Death Gate'in geliştirilmesi sırasında geliştiricinin karşılaştığı bazı açık bütçe veya zaman kısıtlamalarını ortaya çıkarıyor. Pryan, ateşin alemi, bu alemin orijinal şeklindeki unsurlarından oluşturulmuştur, ancak aynı zamanda Chelestra, suyun alemi de bu alemin unsurlarından oluşturulmuştur. Sonuç olarak, suyun alemi oyunda oldukça sınırlı bir kapsama alanına düşmüştür. Chelestra'nın küçüklüğü, oyuncunun ziyaret ettiği son elemental alem olduğu için oyunda özellikle hayal kırıklığı yaratan bir şeydir.

Death Gate'de kullanılan arayüz, Legend Entertainment'ın orijinal etkileşimli kurgu arayüzünden gelişmiştir. Oyuncunun seçim yapabileceği her zaman mevcut standart bir komut listesi vardır (örneğin, Al, İncele veya Kullan), Lucasarts'ın SCUMM arayüzüne benzer. Ek olarak, bir nesne tıklandığında, o nesne için özel eylem komutları görünür. Örneğin, bir kapıya tıkladığınızda, standart fiil listesinin yanı sıra, kapıyı açmak, çalmak veya dinlemek için ek seçenekler sunulur. Duruma özel mizahı tetikleyen birçok eylem, oyunu tamamlamak için gerekli değildir. Toplamda, arayüz, metin ayrıştırıcıyla elde edilen özgürlük duygusu ile çağdaş işaretle-tıkla tarzının basitliği arasında akıllıca bir uzlaşmadır.

Death Gate'deki oynanış, rol yapma oyunlarının bazı hilelerine dayanıyor. Oyunun bazı bölümlerinde oyuncu, birkaç karakterden oluşan bir partiye sahip olabilir. Ayrıca, büyüleri toplama süreci de var, ancak bu büyüler çatışma yerine bulmacaları çözmek için uyarlanmıştır. Büyü, runları bir kombinasyonla birleştirilerek oluşturulur. Bundan sonra, Haplo onu havada el hareketleriyle canlandırır. Oyuncu, çoğunlukla mensch'ten büyüler öğrenecektir. Bu, kanona göre önemli bir sapmadır, çünkü kitaplardaki mensch farklı bir tür büyüye sahiptir.